1-Rm-238.jpg
Error
  • Error loading feed data

Të Ngriturit e Marisë Virgjër në Qiell

Sot, kur festojmë të ngriturit e Zojes së bekuar në qiell, e kujtojmë atë si Nënë, e cila, e solli në botë Shëlbuesin.

Trupi i saj, nuk mund që të kalbej në dhe, ndërsa jeta e saj, e cila ishte në shërbim të plot të Hyjit, të përfundon në varr, por në lavdi dhe kurorëzim të Saj si Mbretëreshë, Nënë dhe Shërbëtore, e cila edhe pse lart në qiell nuk shkëputet nga bijtë e bijat e saja në botë, por ndërmjetëson dhe lutet me ne dhe për ne që të bëhemi edhe ne pjesëtar të asaj lavdie që gëzon Ajo.

Nga shembulli dhe jeta e saj në tërësi, mësojmë se jemi të ftuar në jetë dhe në botë që të bashkëpunojmë me Hyjin, nëpërmes Birit të Tij Jezus Krishtin, i cili erdhi në botë për shpëtimin tonë.

Dhe shpëtimi arrihet, duke u angazhuar dhe duke punuar në nderë e lavd Zotit.

Kusht për një jetë me Zotin, është jeta shpirtërore së cilës ndoshta pak i japim rëndësi – e në realitet ka vlerë të madhe.

Jeta shpirtërore do jetë në nivel në saj të lutjeve dhe jetës sakramentale.

Zoja e bekuar, posa e dëgjoi lajmin të shpallur nga Engjëlli, siç dëgjuam sot në Ungjill- e lumtur që ishte e zgjedhura e Zotit, shkon të takohet me  kushërirën e vet Elizabeten. Një vajzë e re, merr rrugë të largët e të rrezikshme, sepse ishin rreth 130 kilometra deri në krahinën e Judesë që duhej kaluar nëpër Samari që ishin kundërshtarë të izraelitëve. Ajo, nuk frikësohet, ajo nuk lodhet, ajo shkon e lumtur dhe e frymëzuar nga Shpirti Shenjt për një takim, takim shumë i rëndësishëm i dy zemrave, kushërirave dhe fëmijëve ende në kraharorë.

Çka e shtyri Marinë të shkoi tek kushërira e vet Elizabeta; gëzimi dhe frymëzimi që këtë lajm të mirë t’ua kumtoj edhe të tjerëve e në këtë rast kushërirës së vet, e cila po ashtu do të sjell në botë një foshnje me mision të caktuar pararendësin e Jezusit, Gjonin, profetë të fundit të Besëlidhjes së vjetër.

Elizabeta po ashtu e frymëzuar këndon himnin e mrekullueshëm: Shpiti im e madhëron Zotin, një himn që tregon krejt kujdesin e Hyjit që ka për njerëz, një himn dhe këngë që përfshinë dashurinë dhe mirësinë, mëshirën dhe afërsinë e Hyjit ndaj krijesës më të dashur njeriut.

Për këtë pra nga shembulli i Zojes së bekuar mësojmë të jemi të përvujtë dhe t’ i nënshtrohemi vullnetit të Hyjit e me përkushtim të punojmë dhe veprojmë në nderë e lavd të Tij për të siguruar jetën më Të.

Ne pra, kah do që shkojmë, sa do që jetojmë një ditë e përfundojmë jetën, por ky përfundim i jetës mos të jetë tragjik por shpresëdhënës dhe i lumtur për t’ u gjet në shoqëri me Zojen e bekuar dhe me shenjtërit dhe shenjtëreshat e Hyjit në mbretërinë qiellore. Amen.

(burimi: www.drita.info)

 

Shën Klara e Asizit

 

Shën Klara lind në Asissi më 1193 nga një familje e pasur dhe fisnike

Është akoma fëmijë kur në qytet shpërthen një luftë civile mes bujarëve dhe borgjezisë që po lindte. Shen Klara është e detyruar të strehohet në Perugja, ku qëndron deri në moshë të rinisë. Si kthehet në Asiz duke vërejtur në zemër shenjat e para të thirrjes së Hyjit, refuzon çdo propozim martese dhe i kushtohet lutjes dhe përkujdesjes së më të varfërve.

Duke ndier të flitet për Frat Françeskun, tashmë ndjekës i Krishtit të varfër në udhën e re ungjillore që ai është duke ndjekur, do ta takojë dhe zbulon se në zemër të saj ka të njëjtën thirrje.

Natën e të Dielës së Larit të 1211 ikën nga shtëpia për të arritur Françeskun dhe fretërit e tij në Porziuncola. Këtu i kushtohet Zotit, duke mohuar familjen e saj, gjendjen e saj të lartë shoqërore dhe të gjitha të mirat e saj.

Pas një qëndrimi të shkurtër pranë benediktineve të Bastisë e më pas në një vend tjetër, për vullnet të Françeskut, stabilizohet në Shën Damian, e arritur së shpejti nga motra e saj Anjeze dhe nga të reja të tjera. Këtu i kalon ditët në lutje dhe në punë, në varfëri dhe në jetën e gëzueshme vëllazërore.

Lind kështu familja e “Motrave të Varfra” që në pak kohë përhapet në shumë vende të Evropë. Në moshën tridhjetë vjeçare për Sh. Kjarën fillon një sëmundje e gjatë që do ta bëjë të bie e sëmurë. Pa marrë parasysh këtë, vazhdon të jetë për motrat e saj një nënë e kujdesshme, një udhëheqje e urtë dhe një shembull jete vërtetë ungjillore. Më 11 gusht 1253 bën kalimin e saj të lum në qiell, duke i pëshpëritur shpirtit të saj: “Shko i sigurtë sepse ke shoqëruesa të mirë në udhëtim...” Pas vetëm dy vitesh shpallet shenjte. Trupi i saj ruhet dhe nderohet në Bazilikën e Asizit të kushtuar asaj.


Shkrimet: zëri i shpirtit të saj

Shen Klara është një ndër gratë e pakëta që na ka lënë disa shkrime. Këto tekste të saj janë zëri i përnjëmendtë i shpirtit të saj dhe burimi kryesor për të njohur mësimet e saj.

E para grua në histori, Shen Klara shkruan një formë jete (Rregullën) që e mbron me vendosmëri të guximtë derisa Papa i jep miratimin më 9 gusht 1253, në pragun e vdekjes së saj. Në dymbëdhjetë kapituj Sh. Kjara, që përcaktohet si “bimëza e Atit Françesk”, e përvijon jetën e motrave të bashkuara për të jetuar në përvujtëri të shenjtë dhe në varfri tejet të lartë, në heshtjen soditëse dhe në shërbimin e përvuajtur dhe të kujdesshëm.

Në vitet e fundit të jetës së saj Shen Klara shkruan Testamentin e vet, një falënderim të sinqertë Atit për hiret e thirrjes dhe një nxitëse amënore motrave të atëhershme dhe të gjithmonshme, në mënyrë që ta jetojnë me besnikëri dhe gëzim jetën e tyre të dhuruar Hyjit, duke ndjekur mësimet e Atit Shën Françesk “kolonë, përkrahje dhe ngushëllim i vetëm pas Hyjit”.

Shen Klara shkruan edhe katër Letra drejtuar Anjezes, si abatesha e manastirit të Pragës. Këtu më se tjetërkund zbulohen sekretet e shpirtit të Kjarës, afektet më intime që e bashkojnë me Zotin Jezus dhe me motrat: një dashuri të flaktë që ajo e mban të shkruar në thellësitë e zemrës së saj prej gruaje, motre dhe nëne.

Fjalët janë të thjeshta dhe të mrekullueshme, magjepsëse dhe ndriçuese, të afta që të na e dorëzojnë të paprekshëm sekretin e kësaj të krishtere të vërtetë, të kësaj gruaje vërtetë të lumtur, që e ka gjetur në Krishtin kuptimin përfundimtar dhe të thellë të jetës së saj.

Motrat Klarise: familja e saj e madhe

Rregulla e shkruar nga Shen Klara fillon kështu: “Forma e jëtës së Urdhrit të Motrave të Varfra, e themeluar nga i lumi Françesk, është kjo: të zbatohet Ungjilli i shenjtë i Zotit tonë jezu Krishtit, duke jetuar në dëgjesë, pa asgjë të veten dhe në pastërti”.

Sh. Kjara zgjedh që të jetojë Ungjillin e Jezu Krishtit në varfri dhe në përbashkim vëllazëror, duke lejuar të udhëhiqet nga Fjala e Hyjit dhe nga soditja e të Kryqëzuarit të varfër. Gatishmëria ndaj Shpirtit, ndjenja e realitetit, bashkëndarja e përgjegjësive, rëndësia e faljes së ndërsjellë, i japin formës së jetës një autenticitet jete ungjillore gjithnjë aktual.

Së bashku me Françeskun dhe me vëllezërit e saj shfaq njësinë e thirrjes së përbashkët, që realizohet në Kishë, pasqyrë dhe shembull për të gjithë ata që jetojnë në botë. Jeton në tërheqje, në mënyrë që intimiteti me Hyjin të bëhet, në qetësi dhe në heshtje, përbashkim me të tjerët, me gjithë krijimin. Aktualisht Klariset janë rreth 16 mijë në manastiret e ndryshme të përhapura në mbarë botën.